Już nocny na Dworzec Centralny był wesoły. Krótka jazda, wspomagana śpiewem znanych polskich przebojów z „Zazdrością” Heya na czele, w wykonaniu zespołu Damski Autobusu Tył. Hej, gdzie mój pociąg do Katowic? Aha, to połowa tego do Zakopca, na tej tablicy jest. – Proszę pani, a często się zdarza, że ten pociąg z Gdyni ma opóźnienie? – Nie. Yhy, przyjazd 1:24. Przyjechał o 1:45, w połowie wypełniony kibicami Lechii, umilającymi dalszą podróż nie gorzej niż kapela z poprzedniego zdania. Druga połowa wypełniona prawie równie szczelnie, ale małym cudem miałem miejsce siedzące pośród spokojnych, tudzież śpiących ludzi. Pół śpiąc, pół słuchająć przyśpiewek z przedziałów za plecami, dowlokliśmy się do podcelu A. 45 minut na przesiadkę w Kato stopniało przez opóźnienie, ale to dobrze, mniej czekania w zimnie. Chociaż… w kibelku do Bohumina ogrzewanie na full dawało radę. Doczytałem kolejne opowiadanie z „Czerwonej gorączki”, ruszyliśmy prawie na pusto. I do samego końca moją część wagonu zajmowały tylko dwie niewiasty pod kocykiem i jakaś starsza para. Chałupki, sms, sms, stacja, kup pan przejściówkę, 2zł, dziękuję, most nad Odrą, koniec zasięgu. Vítána, Česká republika.

Ostatnie metry krzaków, jakichś garaży i podcel B osiągnięty. Zacząłem oswajać się z językiem, jednak nie padłem ze śmiechu – on tylko w piśmie wygląda zabawnie, nausznie: całkiem przyjemnie się słucha. Ale z zapowiedzi na peronie nie zrozumiałem za wiele. Dobrze… O, tablica odjazdów, mój rychlik jest, mam dwie godziny, dobrze. Trzeba było kupić bilety do Brna i nazad. Pierwsze starcie z tambylcami. – Good morning, do you speak engilsh? – E-e – Może po polsku? Kręcenie głową. So I wanted to blablabla – Podałem kartkę sprawionę specjalnie na taką ewentualność, Brno, tak, returning, tak. O, zniżka, fajnie. Thank you. Great success, umiem się dogadać, przeżyję. Niewyspania jeszcze nie czułem, więc nie zamulałem w poczekalni i poszedłem zobaczyć choć trochę to przygraniczne miasteczko. Miasteczko małe – skojarzyło mi się z Kraśnikiem, jest nawet nieco mniej ludne – ale przytulne i schludne. No, przynajmniej w okolicach dworca. Zrobiłem spacerem kółko po centrum, popatrzyłem po reklamach próbując zgadywać co niby znaczą, wróciłem na dworzec. Śniadanko. Drugie starcie, bo toaleta płatna. Rychlik stoi na nástupiště, nazwy się zgadzają. Tym razem padłem od razu, przespałem całą drogę, z błyskawiczną przerwą na kontrolę jízdenek. – Excuse me, is this Brno? – Ano – Thank you :). Podcel C, pt. Brno hlavní nádraží osiągnięty. Hm, przyjechałem chyba stamtąd… A hala tam? Nie, na mapie było jakoś inaczej, coś mnie tu nie pasuje… No nic, czasu dużo, mogę się pogubić. Tramwaje… Ósemka, hm… Fajnie, przez przejście w samym centrum przechodzi się na przypau… Ha, Masarykova, czyli to jednak tu. Z kartką z wypisanymi nazwami ulic (oraz strzałkami co kiedy, i na której są tory tramwajowe), choć nie musiałem z niej za dużo korzystać, ruszyłem przez miasto. Odnowione, jak się potem dowiedziałem, w ciągu ostatnich lat kamienice na starówce, w większości około 4 pięter, mogły się podobać. Náměstí Svobody, ładne miejsce. Spora część tego centrum to strefa dla pieszych, w środkiem jeździ tramwaj i służby miejskie. Zero parkingowego śmietnika. Mały parczek. Lidická. Minąć park. Pionýrská. Jeszcze chwila i… Jest! Klub Fléda. Wypytałem gdzie tu wejście, czy z plecakiem to mnie wpuszczą i o której. 13:40, nadal sporo czasu, wracam na starówkę, porobię foty. Przeszedłem się przez park, bardzo ładny, pofałdowany umiarkowanie, zasypany jesienią i nie zatłoczony, bo chłodno. Tą 0,7 to mi pewnie na wejściu z plecaka wyjmą, to może chociaż trochę się z niej napiję. 0,7 cisowianki, ma się rozumieć. Wyszedłszy z parku, i po minięciu drugiego, tego mniejszego, ujrzałem kadr. Aparat… ok, jest. No to cyk. Y… Brak karty pamięci. Le fu. Tak się kończy zrzucanie fot czytnikiem w lapku zaraz przed wyjazdem, zapomniałem jej wyjąć i wrzucić do małpki. No to zdjęć nie będzie… Wróciłem na Plac Wolności, poprzyglądałem się dziwnemu postmodernistycznemu… czemuś, w kształcie obło-kaktusowatym, że tak to ujmę, i to z jakimiś kręcącymi się segmentami. I czarne. Ta kolumna w innym rogu jest ciekawsza. Ciekawsza też od krótkiej pogawędki z miejscowym, proszącym o 20Kč. Albo chociaż dwie. Tak, umiał coś tam po angielsku. Paczta no… Porozmyślałem jeszcze, czy by nie kupić najmniejszej SD w miejscowym Metro, ale ani nie chciało mi się łazić, ani wydawać kasy. Toteż raz jeszcze pod Flédę.

Pokręciłem się, pooglądałem plakaty. Zauważyłem, że nie wszystkie parkujące tu samochody mają miejscowe blachy. Zaraz pod klubem, poza wielkim czerwonym tour-busem z przyczepką (DT czy nie DT? Oto jest pytanie…) stały KR i NS(cośtam, nie pamiętam). Tatko, nasi tu są! Nasi! I w końcu nie spotkałem nikogo z Polski, przynajmniej na samym koncercie. Kręcu kręcu… Ej. Znam te dready. Ej, to Martin! :O Martin zniknął w otchłani tourbusa. Dalsze kręcenie się pod klubem, potem w środku, potem znowu pod, zaowocowało przyglądnięciu się kapeli Belligerence (a przynajmniej coś mi wtedy mówiło, że ta ruda to wokalistka), glanom na Koturnie i paru innym związanym z nimi rzeczom. Ba, przewinął się sam Mikael! Ale przed koncertem to raczej kiepska opcja zatruwać im tyłki, więc tylko uśmiechałem się do siebie. Poza jednym momentem. Metal wisi na włosku, a tu taka scena: siedzę na stołku w klubie, czytam Pilipiuka, z naprzeciwka idzie ww. Martin niosąc ku wyjściu (a dalej do busa) 3 obiady na wynos (których Wielkie Siaty przyniosła wcześniej ekipa z klubu). Bezcenne. :D I na koniec, przed samym wejściem, przewijała się już prawie ekipa DT (finów nie widziałem nigdzie), spytałem tylko Daniela, czy wyjdą do ludzi później. Maybe outside… Hm, mało przekonujące… No ale może…

Tu następuje akcja właściwa, zobacz relację z koncertu.

Wypadałoby się zacząć żegnać z klubem… Postałem jeszcze chwilę, i… znowu słyszę polski język. Jakaś para stacjonowała w hostelu Fléda. Chwilę pogadaliśmy, pytali co się w ogóle działo, skąd jestem i czemu mi się zachciało aż takiej wycieczki.

Komu w drogę temu trampki. Prawie 7 godzin do pociągu, coś trzeba znowu ze sobą zrobić, poszedłem więc powłóczyć się po bocznych uliczkach starówki. Zbyt długo to nie trwało, bo już koło 1:30 byłem obok dworca. Z przystanku regularnie odjeżdżały stada nocnych. Zagadała mnie jakaś kobitka, nie jestem pewien o co chodziło ogólnie, ale oferowanie mi… usług, w centrum sporego miasta, wydało mi się dziwne. Potem Niemiec, który zostawił bagaże na dworcu, ekspres nach Berlin miał o 3, a nadział się tak jak i ja na zamknięte dveřmi drzwi. Polce! Help me! – krzyczy i kopie drzwi. Miał farta, że ten radiowóz stojący zaraz obok był pusty.

Co raz widziałem grupki mniej i bardziej metalowych ludzi. Oni wszyscy z koncertu? Koincydencja? Czy po prostu dużo tu takich? Sporo ich zniknęło w rychliku do Pragi, inni też się gdzieś rozjeżdżali. W końcu dwie pary solidnych panczurów, białe glany, jeden zielony irokez, drugi czarny, dziewczyna ze spodniami w kratę, ogólnie kolorowo.

Dotrwałem jakoś do tej 7, przysypiając tu i ówdzie. Duży system przejść pod ziemnych łączących České dráhy, podchod, tramvajové i autobusové zastáwky, tam było najcieplej, nie licząc poczekalni nocnej, ale nie zaglądałem do niej. Jest, w końcu jest mój rychlik… Jeszcze sekunda, jeszcze momencik… Kochane ciepełko, fuck yea!. Tak jak wcześniej, przespana całe Czechy, raz konduktor budził na kontrolę jízdenek, drugi raz, że koniec trasy, wysiadka. Z tą różnicą, że coraz mocniej dawało o sobie znać nadwyrężone krzykiem gardło, a kark – machaniem, no bo jakże by inaczej. Cała reszta dość podobnie. Bohumin, krótka przesiadka, kibelek relacji do Opola Głównego. Garaże, lasek, most… Polsko, wróciiiłeeem!

Przesiadka w Kędzierzyniu Koźle z czasem 19 minut. Pociąg Regio spółki Przewozy Regionalne skądeśtam do Gliwic przybędzie z opóźnieniem około 10 minut. A następna przesiadka to minut 9, alternatywy kiepskie. Szit szit… Przyjechał wreszcie. Poszedłem do kierownik pociągu, ktoś z nim przez chwilę rozmawiał, ten zadzwonił i oznajmił, że mój (i nie tylko mój) kolejny pociąg „będzie skomunikowany”. Łał, chciałoby się rzec. W Gliwicach bieg na peron, przesiadka do kolejnego kibelka. Usiadłem, rozejrzałem się, przede mną jakaś dziewczyna w słuchawkach, po lewej jakaś… jakiś… hm, jakieś emo. Długo to nie trwało, jesteśmy w Kato. Blblbl Interregio podstawi się na tor przy peronie trzecim. Tu ciekawa sprawa. Na peronie w słynnej Włoszczowej miliart ludzi. Najpierw obok faceta siedzącego naprzeciwko mnie usiadła jakaś blondynka, powiedziała że tak długo jak stąd jeździ, zawsze tu było pusto i nie wie co się dzieje. Po chwili się wyjaśniło, że to studenci po wycieczce integracyjnej. Najpierw nieszczególnie to wyglądało, żeby się wszyscy zmieścili, ale jakoś tam się uklepali, ułożyli jeden… erm, jedna na drugim, parę osób siedziało na podłodze, każdy się zmieścił. Śpiąc i budząc się zdrętwiałym na zmianę, podróż jakoś minęła, Warszawa Zachodnia.

Jeszcze tylko solarisek i jestem w aka…

Votum

Metalowy maraton czas zacząć. Zaczęło się łagodnie, klimatycznie, i… jak ja ostatnio nie lubię tak spokojnego wokalu w cięższej muzyce. Dopiero ostatni ich kawałek powiedział „dziś będzie fajnie”. I potem już było coraz lepiej. :)
Setlista

Juroin

Pierwszym elementem zespołu, który pojawił się na scenie, był, zapamiętany chyba przez wszystkich obecnych, Simran, grający na tabli (żeby nie było, o ile znam niektóre etniczne perkusjonalia, to tego musiałem poszukać w sieci :) ). Tu znowu wokal niezbyt mi pasował, tym razem ze względu na język i akcent, to cała reszta bardzo fajnie. I to wcale nie jak Sepultura, jak strzelałem na początku. ;) Owa tabla bardzo fajnie zgrywała się z resztą.
Setlista

Katatonia

Ich występu się nieco obawiałem, z tego samego co ww. powodu. I niepotrzebnie, w końcu sam fakt usłyszenia w końcu na żywo całkiem znanych utworów działa bardzo energetycznie. Bez tej mocy, jaką zaprezentowały kolejne gwiazdy wieczoru, ale solidnie, melodyjnie i metalowo, jak na Szwedów przystało.
Setlista

Pain of Salvation

Może to głupio zabrzmi, ale jakoś tak mi przeleciał ich występ, że nie potrafię za wiele napisać. Za to zanim zaczęli grać, uwagę publiczności zwrócił Johan. Połączenie wyglądu Taffa z zachowaniem Jelonka. :) I to chyba on rzucił wiosłem do technicznego po występie, przez dobre 5m, szczęka mi opadła.
Setlista

W przerwach na scenie pojawiał się Makak z Antyradia, usiłując jakoś zapełnić czas. Poza rzucaniem bananami (O.o) i „wyganianiem” ludzi, żeby się napoili i posilili na zewnątrz (co było raczej skazane na porażkę), niespecjalnie mu to szło. Co zresztą sam nam powiedział, kiedy spotkaliśmy go później. In plus to tyle, że nie przynudzał reklamami sponsorów (dziwne swoja drogą), może poza własnym chlebodawcą.

To co lepiej zajmowało czas między zespołami, to oczywiście ludzie dookoła, ale może nie będę przytaczał, szczególnie że humor w większości sytuacyjny. Powiem tylko, że nie turlaliśmy się ze śmiechu, ale tylko dlatego, że nie było gdzie palca włożyć, o miejscu na turlanie nie mówiąc. :)

Riverside

Rozwlekle, klimatycznie, progresywnie i trochę metalowo. Nie ukrywam, musiałem się nieco rozbudzać, ale to przez ostre niedospanie. Dopiero na końcu jakoś mocniej kopnęli. Poza tym wpatrywałem się jak zaklęty w wydobywanie dźwięku z tego dziwnego ustrojstwa, którego używa Michał. Drewniane pudełko z metalowym prętem. To ustrojstwo – drewniana skrzynka z prętem – na którym grał Łapaj, to theremin :-) – Nahallac Poza tym wrażenie takie, że posłuchać można, ale koncert tak sobie.
Setlista

Tu nastąpiła dłuższa przerwa, wypełniona rozmową o rzeczach co najmniej dziwnych oraz początkami skandowania… Opeth! Opeth!

Opeth

Aż się zaczęło. Wiedziałem, że będzie dobrze, ale nie spodziewałem się, że aż tak.

Ktoś wspomniał wcześniej, że Mikael Åkerfeldt mógłby dołączyć do reaktywowanego Monthy’ego Pythona. Lepiej bym tego nie ujął. :) Dialog przed Bleak: And you will jump like crazy idiots? *yeeeaaaa* :D O świetnym łączeniu czystego wokalu i growla nie muszę wspominać.

Mnóstwo świetnych patentów w muzyce, „mantra” w ostatniej części Deliverance… Magia. Poza tym byłem całkiem zdziwiony, że znałem prawie wszystkie kawałki, ich fanem bym się nie nazwał. A przynajmniej nie przed tym występem. :)
Setlista

Druga dłuższa przerwa, w końcu trzeba co nieco rozpakować, m. in. gary Raya, z ulepionym ze statywów gustownym cage’m zwieńczonym chinką. Dywanik. Rządek piecyków. Soundcheck. Jak techniczny, za przeproszeniem, dupnął bass drumem, widać było w ludziach tylko „:o”. Potem znany w tej części metalowego światka bas Fieldy‘ego. Aż stało się ciemno…

KoЯn

I tu nastąpił występ nie biorący jeńców. W porównaniu do tego co na ich występie działo się przy barierkach, poprzednie godziny można było nazwać piknikiem z dziadkami. Na początek przyjemny zefirek w postaci „Right Now”. Taki zefirek zmiatający z powierzchni. :)

Druga fala, „Here to Stay”, które było takim zefirkiem MHF 2005. O ile 5 lat wcześniej Davisa widziałem wyraźnie może przez pół sekundy (pomiędzy opadnięciem kotary, a pierwszym skokiem tłumu), to tym razem widok z bliska miażdżył. Bez spódnicy, tym razem jak za starych dobrych czasów, dresik. Munky zaraz naprzeciwko nas. Moc się czuło… Spojrzenie w lewo. O, Fieldy. Osz… On ma dready. :O Ale niby od kiedy. :O Mówcie co chcecie, dla mnie ciekawy motyw. Ale lecimy dalej. „Did My Time” did’nęło moją obecność pod samą sceną, dłużej już nie mogłem. Przy „Oildale” bawiłem się już nieco dalej. Skok w tył, „Falling Away From Me”, i w przód, „Let the Guilt Go”.

Setlista, dramatycznie krótka jak na moje oczekiwania, ułożona była bardzo fajnie, bardzo „Remember Who You Are”, i bardzo doładowana różnymi wstawkami, w tym solo Luziera. Jego gra to jakiś kosmos, wije się, wstaje, rzuca pałkami co pół taktu (łapie większość ;D ). Gdzieś tam jest podobieństwo do stylu Silverii, ale nie o to przecież chodzi, żeby było. Bardzo, bardzo na plus. „Somebody Someone”, również z długą instrumentalną wstawką i zwyczajowym get your motherfuckin hands in the air!. „Throw Me Away”, coraz lepiej… I kiedy już coraz mocniej zastanawiałem się, co będzie wisienką w torcie… „Helmet in the Bush”. Good ol’ times. „Freak on the Leash”. To nie dające się pomylić dłuuuugie intro na rid’e. „Siadać! Na dół!”. Cały Spodek usiadł. Cały w napięciu. Jeszcze chwila… Moment… ARE YOU READY?! Pogrom dookoła. :) Z racji zmęczenia wcześniej raczej unikałem pogo, ale tutaj się zwyczajnie nie dało. Może na sektorach. ;)

Chwila przerwy na oddech, JD znika, żeby pojawić się z pewnym bardzo fajnym instrumentem. Przeszywający dźwięk dud i wyliczanka. :) „Shoots and Ladders”, jak to od paru lat bywa, w towarzystwie „One” Metallicy. I druga perełka, „Clown”, po czym na zakończenie taneczne „Got the Life”.

Liczyłem na pojawienie się Divine, ale niestety, to by było chyba za wiele od życia. :) Trzeba było się wybrać 3 lata temu. ;)
Setlista

Mały niesmak pozostawił praktycznie brak kontaktu z publiką, poza kilkoma słowami podziękowania. Cóż, bywa i tak.

Po chwili odpoczynku i nawodnieniu organizmu (tak, da się przeżyć bez kropli wody 10-godzinny koncert, potwierdzone jakby-klinicznie) ruszyliśmy na polowanko. Na Fieldy’ego trafiliśmy niemal od razu, i… spodziewałem się nieco cieplejszego spotkania. Bo to on z całej ekipy zawsze sprawiał na mnie wrażenie najbardziej sympatycznego. A tu albo zmęczenie koncertem, albo tyloma latami tras, ale ba zadowolonego z tłumku fanów bynajmniej nie wyglądał Ale whatever, fajnie w końcu go spotkać. :) Mocno liczyłem na spotkanie z JD, ale nie było nam dane, chyba tylko ekipa od Meet & Greet miała to szczęście. Davis szybko zmył się do busa, widzieliśmy go tylko przez małe okienko, a jeden z jego współpracowników powiedział, że rozmawia z żoną. Za to dużo czasu i uwagi mieli ci z nieco krótszym stażem w zespole. Z Rayem i Zac‘iem pogadaliśmy i pośmialiśmy się, fajne ziomki. :) Munky podobno już wcześniej się zmył, zmyliśmy się więc i my w drogę powrotną.

• Fotografie z występu KoЯna, Opeth, Riverside oraz Katatonii na Rock’em All Karoliny Rokity
• Galeria z występu zespołu KoЯn oraz Opeth i reszty na Fotografia-koncertowa.pl
• Kilka video KoЯna na Gig News
• co nieco o koncercie na kornzone.pl
• i na lans fm

Dwa pierwsze polecam szczególnie.

Na końcu kilka linków gdzie jeszcze moim zdaniem warto zajrzeć.

Przed

Ta część jest względnie długa. Chcesz poczytać o samych występach – przewiń w dół.
9:15 Pierwszy bieg, do autobusu, oczywiście zwiał. Nic to, jest drugi.
9:32 Po jeździe przez jakiś las, wysiadam na przystanku. Mijam Kerfura i dziesiątki wędrujących po zaopatrzenie metalheadów.

9:34 Dochodzę do ogrodzenia, pod którym koczuje już dobre 200 osób. część śpi, część słucha Mety (acz nie tylko) z telefonów i mptrójek, słychać przy tym teksty typu „a tą kapelę znasz?”, inni po prostu siedzą albo wlewają w siebie mniej lub bardziej procentowe trunki. Ogrodzenie to od sceny dzieli niemal cała długość pasa startowego, czyli 2km. Bramek są 3 „zestawy”, siedzę przy tej po lewej stronie. Trochę fail, bo to ta głównie dla ludzi z bagażami, ale jak już jestem praktycznie 2. do wejścia…
10:00 Cały czas napływają ludzie. Miła atmosfera pod bramkami, rozmawiamy sobie z ochroną, niektórzy mówią o podróży jaką przebyli żeby tu teraz siedzieć.
10:05 Rozglądam się po ludziach. Nie to, żebym nie robił tego od początku, ale teraz robię małą statystykę koszulkową: prowadzi zdecydowanie Meta, potem Slayer (Megadeth widziałem dopiero później). Dalej spore spektrum innych, ale gatunkowo zbliżonych do trashu, tudzież deathu. Siedząc w koszulce KoRna czuję się nieco jak outsider wśród outsiderów, najbliżej klimatem jest chyba Moonspell siedzący nieopodal. :)
10:31 Od strony sceny dało się słyszeć *dup* *dup* *dupdupdup* *trrrrrrr* *jeszcze gęstsze trrrrrrr* *trzask* czyli najpewniej Inferno z akustykami ustawiają nagłośnienie perkusji :) potem jeszcze jakaś gitara, znowu gary (ktoś inny) i znowu cisza.
10:36 O, jednak jest jeszcze jedna kornowy tiszert. ;)

10:37 Między siedzącymi dookoła mnie przeciska się kobitka z dwiema dziewczynami. Pyta ochrony „czy córka będzie mogła wejść…?” po czym wskazuje na jej glany, obite ćwiekami. Nie dosłyszałem odpowiedzi, ale przedstawicielki płci pięknej przeważnie jakoś wchodzą z ćwiekowaną odzieżą…
10:58 Małą furorę i brawa zbiera czwórka fanów z Chile. Wielka flaga, robią sobie pamiątkową fotę. Wtedy jeszcze nie wiedziałem, że wśród przybyłych są też np. Japończycy.
11:00 O, w końcu ktoś z logiem Behemotha na czymś, konkretniej na bluzie. I to jakiś facet powyżej 30tki.
11:09 Kilka osób, a za nimi kolejne, wstało i utworzyło kolejkę, przy drugich bramkach jeszcze więcej. Do planowego wpuszczania zostały 3 godziny, ciekawe czy będą tak stać cały czas… My (w sensie ci najbliżej, jakieś dwie ekipy które pozdrawiam, jeśli to czytają) nadal spokojnie siedzimy.

12:00 Długo nic ciekawego, gadamy, słońce na zmianę smaży i chowa się za chmury, nic się nie dzieje.
W międzyczasie podchodzą do ochrony (w sumie to chyba jej specjalny pododdział pt. „służba informacyjna”) różni ludzie z jeszcze różniejszymi pytaniami w stylu co można wnosić a czego nie. Wśród nich jest kobitka, która pyta „czy jej pracownicy mogą wejść tędy bo coś tutaj robią, jakieś 30 osób, wszyscy mają niebieskie opaski na rękach”. I wchodzą, weszło 10, 20, 30, 50 osób… W końcu trafił się ktoś, kto myślał że już wpuszczają ludzi (bo tak to wyglądało), ale jednak mu się nie udało. ;] Znowu kilka niebieskich opasek, jakaś panna tak samo jak pan powyżej… Potem sie okazało, że to ludzie którzy będą nam sprawdzać bilety na następnej bramce.
Jeden z ww. informacyjnych wychodził kilka razy z megafonem z ogłoszeniami parafialnymi, np. właśnie co można a czego nie można wnosić/mieć na sobie. Albo że „organizator tutaj was pokątnie obserwuje i widzi, że tu jakieś piwko, tu coś tam, i ostrzegamy że osoby widocznie wstawione nie będą wpuszczane, więc albo uważać, albo się jakoś kamuflować” :) I że każdy ma mieć swój bilet na wierzchu przy przechodzenia przez tą bramkę. Potem będą jeszcze dwie, na jednej przetrzep, na drugiej dokładne sprawdzanie biletów.

Wejście

13:20 (mniej więcej) Pada hasło od ochrony: „jedna osoba – jeden bilet” i zaczynają wpuszczać. Lekka dezorientacja, że to tak wcześnie, wszedłem 4. a nie 2., bo mi chwila zeszła z wyciągnięciem biletu, bieg do kolejnego rzędu bramek (mimo próśb ochrony „nie biec!” – haha), o dziwo bardzo ładnie się ludzie ustawili w kolejki, tak jak to mieli zrobić. Od razu kazali siadać grzecznie. Jestem 5 osób od przejścia, jest ok, mimo biegu „na skos” (bo na przeciwko bramki już tylko dla osób z bagażami) między ludźmi i z próbą utrzymania butelki w kieszeni. Zabrane wcześniej paluszki, zostawione na ziemi, hm… nie zostało z nich pewnie za wiele.
13:50 (też mniej więcej) Ludzie dookoła nie wytrzymują, wstają, ochrona próbuje uspokoić sytuację (żeby nie było tłumu) i znowu nam każe siadać. ;] Po chwili jednak stoimy i tak czy siak zbijamy się w tłum. Do koleżanki (też pozdrawiam :) ) doczepia się jakaś reinkarnacja Dio i zaczyna truć, i to jeszcze na trzeźwo.

13:55 Drugie bramki otwarte, szybki przetrzep (dziwne, myślałem że będą dokładniej sprawdzać, a tu dało się łatwo wnieść jakiś mały nóż czy coś), znowu bieg do trzeciego rzędu, tam już tylko sprawdzenie biletu skanerem, i here we go, ponad 1,5km do przebiegnięcia.
14:05 Woda ucieka z otwartej (nie można wnosić korków) butelki, przystanek w toiku, wejście na GC, od-ticknięcie biletu na obu bramkach, które jeszcze do niego prowadziły, i jest!
14:10 Stoimy pod sceną. Wprawdzie na środku, a nieco z lewej, ale i tak jest dobrze. Na środek trzeba było mieć żelazną kondycję. :) Siadam pod barierką, próbując znaleźć jakiś cień, bo słońce zaczyna dokuczać (czuję to do dziś), ale prawie w zenicie i nic z tego.
14:40 Do ludzi wychodzi Joey Belladonna, wokalista Anthraxa. Rozdaje autografy, ludzie robią sobie z nim fotki. Mi się dostał tylko uścisk ręki. :)
15:00 O GC można powiedzieć, że jest pusto. Barierki oblepione, ale poza tym to raczej piknik. Na telebimach lecą teledyski, m.in. AC/DC, Slipknot, Cradle of Filth, a nawet Pendulum.

Behemoth

15:50 Nareszcie. Mroczne intro i są na scenie. Nagłośnienie tragiczne, zero dołu, ale to nic. Krótki i na temat. Pozdrowienia dla Polski i Warszawy, „napierdalajcie baniami” :D i dobra setlista. Standardowe (ostatnio) Ov Fire and the Void na wejście, blackowy tekst przed Demigod. Conquer All, Alas, Lord Is Upon Me, At the Left Hand ov God, As Above So Below, Slaves Shall Serve i Chant of Eschaton 2000, który dopiero tam tak bardzo mi podszedł, nie wiedziałem wcześniej, że tak świetnie się do tego macha głową.
Ze dwie butelki poleciały w stronę sceny, ale to świadczy tylko o ludziach. Poza tym poradzili sobie dobrze, jak na ten fest z tą publiką, ludzie nie stali jak kołki (przynajmniej ci bliżej mnie), było ok. Hitem była Dorotka, która odwiedziła fosę własnie przy „Chant…”, zobaczyć jak chłopakom idzie. Nawet jakiś trv fan trashu dał jej do podpisania flagę. W połączeniu z ogólnym anty-Behemothowym podejściem takich własnie trv – brak mi słów.
Setlista

Anthrax

16:55 Jak w zegarku. Nie znałem wcześniej. Bardzo fajny występ, porządny, ot co. Ww. Belladonna wygląda jak połączenie Dio + Dickinsona, jeśli chodzi o zachowanie na scenie i głos, i jeszcze domieszkę Indianina w wyglądzie. Co tylko potwierdził zakładając pióropusz i biegając w nim. :) Miłym akcentem było też odegranie części Heaven and Hell, w hołdzie dla Dio…
Setlista

Megadeth

18:00 Nie przepadam, set mnie trochę znudził, brak kontaktu z publiką nieco odepchnął. Ale tak jak to ktoś napisał, nie bawią się w zabawianie ludzi, tylko grają trash. Fajnie się przyglądało solówkom, to jak wymiatają na wiosłach robi wrażenie, ale z drugiej strony wokal Mustaine’a pozostawał trochę do życzenia.
Setlista
19:15 Chyba po MD ochrona wyciąga dziewczynę z tłumu. Tym razem nie jedną z uczestniczek crowd surfingu, ale nieprzytomną. Niefajny widok, ale w końcu chyba było z nią ok.

SLAYER

19:30 Tu mogło być tylko tak: szybko i mocno. W końcu czuć było jakieś pogo za nami (jakże dobrze znane uczucie przygniatania do barierek), ożywienie po zadumie nad techniką gitarową Mustaine’a i Brodericka. W końcu też widziałem sławnego Lombardo. Całkiem ciekawie czaruje na bębnach, jakoś nie zwracałem na to wcześniej uwagi. I piękne *trrrrrrrrr* pod koniec Angel of Death. W międzyczasie jeden fan próbuje wejść na scenę, zaczął się już wspinać na kolumny pod nią, ale ściągnęła go z nich ochrona. :)
King nieźle wyglądał i nieźle się ruszał, pomimo swojej postury i wielu kilogramów łańcucha przyczepionego do paska. No i ta broda. :D Araya się tylko diablo uśmiechał, ale też zamienił z nami kilka słów. :)
Na fali leciała panna z czarnymi dreadami jednocześnie moshując, hardkor. Jeszcze większy – dwukrotnie obok nas przelatywał facet z krwią w ustach.
Setlista
20:30 Koniec SLAYERa. Ogólnie ochrona miała jakieś dziwne polecenie, żeby odznaczać ludzi łapanych z fali. Każdy mógł się „przelecieć” tylko 3 razy. Może to taki sposób żeby nie nie zasypali fosy gdyby było ich więcej. Duże gwiazdy, duży strach. Poza tym dość ostro byli traktowani niepokorni, którzy zamiast od razu grzecznie odbiec z fosy, moshowali w niej albo próbowali wskoczyć przez barierki, ale to akurat zrozumiałe.
20:45 Coraz więcej ludzi chodzi po scenie, ustawiają scenografię, dodatkowe mikrofony wycelowane w publikę, ktoś przykleja waha do sceny, ktoś inny sprawdza mikrofony, w końcu ostatnia próba centralnego wyświetlacza i…

Metallica

21:20 Z lekkim poślizgiem dało się słyszeć piękne dźwięki Ecstasy of Gold. :) Dreszcze, „to już, to za chwilę!” i wreszcie są! Jak przewidywaliśmy, Creeping Death. Jeszcze nie bardzo to do mnie dociera, ale naprawdę Trujillo majstruje już na progach tak blisko, nieco dalej Hetfield i Hammet, Larsa nie widać z tego kąta, za to widać na telebimach…
Po czym For Whom the Bell Tolls, gardło już zdarte, a to dopiero początek… Fuel. Ogień, dosłownie i w przenośni, bo wszędzie na scenie i po bokach buchają płomienie. The Four Horsemen, czego się nie spodziewałem. Gdzieś tam wchodzi techniczny i montuje akustyka na statywie. Czyli za chwilę ballada, tylko która… Fade to Black! Pierwsza łezka w oku :’)
Powrót do machania głową, tym razem do nowszego materiału, That Was Just Your Life i Cyanide. Po nich dedykacja dla pozostałych trzech zespołów z The Big Four, i… Sad But True. Różnie można interpretować. Hetfield włożył sobie dwie kostki w usta udając wampira. :D
Welcome Home, czyli Sanitarium! Ah… Jeszcze nieco DM, czyli All Nightmare Long, i… rozlegają się strzały. Wybuchy. Nie tylko z głośników, ale ze sceny idzie pełno ognia i dymu, iskier, w końcu fajerwerki. Tak, to One! „Can’t tell if this is true or dream…” :)
Wielki Master of Puppets i… co? Jednak! Blackened. :D Już dłuższy czas nie pojawił się na scenie, a tu jednak. Nastaje cisza, przerwana w końcu tak dobrze znanymi dźwiękami płynącymi z akustyka… Nothing Else Matters, kolejna obowiązkowa pozycja, kolejna łza w oku, kolejne dreszcze. Ogień w zapalniczce gasił wiatr, ale obolałe gardło jeszcze jakoś dawało radę…
Enter Sandman, grain of sand. I koniec głównej setlisty, ale oczywiście nie koniec koncertu.
Cover Queen, Stone Cold Crazy. Następnie coś starszego, czyli Hit The Lights. :) I tu już publika wiedziała co będzie ostatnie, skandując… Seek & Destroy! (James: „You know what that will be? We have new favourite song to end shows up…”) Natężenie crowd-surferów nieco wzrosło, ale Mecie przyszło kończyć…
James coś jeszcze powiedział, wyszedł na chwilę, ale gdy z głośników padło pierwsze info o autobusach z Lotniska Bemowo, dało się słyszeć „What the… Shut the fuck up!” :D I zaczęło się jeszcze rozdawnictwo, ludzie zabijali się o kostki. Lars przeszedł się rzucając kilka pałek (po jedną niemal sięgnąłem, przy rzucaniu drugiej zostałem prawie połamany o barierkę :) ), pożegnali się (Rob: „zajebiście!”, James: „yeah! whoy!” :D )
Setlista
23:30 niestety wielkie święto czas przyszło skończyć, a zacząć przydługawy powrót…

Garść linków: co lepsze zdjęcia widziałem na Stronie Sonisphere Polska na FB, CGM, u Pawła Wygody oraz oficjalnej stronie Sonisphere Polska w różnych artykułach. Poza tym relacja na rockmetal.pl oraz naszpikowana nagraniami z koncertu videorelacja na last.fm by bardzosilny. Inne: MMLublin (kilka zdjęć i video), u Olsa

PS: Aha, jeszcze jedno. Przed samym festem blipnąłem kilka zdjęć z terenu imprezy :) sobota, budowa sceny, wtorek: scena, widok sprzed wejścia.

O cóż więc chodzi. Nie o to, że zacząłem studia. O to, że przeniosłem się w tym celu do Wawy też nie. Chodzi o dość intensywne szwendanie się po koncertach w A.D. 2009. :)

Styczeń/luty

30. stycznia w Graffiti Londyn, Sickbag i B.E.T.H, z czego znałem tylko nasz soft-rockowy Londyn, ale coś mnie pchnęło, żeby tam pójść, i strzał był prosto w 10. Sickbag na początku spowodował lekkiego wtfa (przez sam wygląd), ale rozwiali wątpliwości co do wykonywanego przez nich gatunku jak tylko zaczęli grać. Od razu widać było, że na scenie czują się jak w domu. Jakoś tak Limp-Bizkitowo się zrobiło. Ale najlepsze dopiero na koniec. Emocjami prosto od B.E.T.H żyłem jeszcze dłuugo po koncercie. Technicznie na 5, mnóstwo pozytywnej energii (a raegge to bynajmniej nie jest), ta muzyka chwyta za serce… Szkoda, że zawiesili działalność. :(

15. lutego w miejscu tym samym Artrosis, supportowany przez Qube. Poszedłem oczywiście dla Gajosa i spółki :) Bo ilekroć słucham ich live, zawsze roznoszą pod każdym względem. Główna gwiazda… tak sobie. Podchodziłem jak do siostry Closterkellera, ale jakoś mniej wyrazu w tym.

Start w Wawie

Po przeprowadzce, na pierwszy ogień poszedł… Myslovitz. Przyjemnie się słuchało, nie powiem. Artur dorzucił trochę rock’n'rollowej improwizacji, było dobrze. Może poza supportem, nie bardzo nawet pamiętam co grali.

Parę dni wcześniej opuściłem jeden koncert. W Stodole grała Coma, ale nie o nią chodzi, a o Qube, a przede wszystkim Black River. Żałuję do dzisiaj.

5. marca moje drugie wielkie polskie odkrycie – AmetriA supportuje TSA w warszawskim Klubie Park. Za naszym starszym rockiem jakoś nie przepadam i występ TSA mi się nieco dłużył, ale od tamtej pory pobliskie koncerty Ametrii rzadko opuszczam. :)

Bo już 3 dni później, supportowani przez Coffins, zasuwali w lubelskim Graffiti. Frekwencja dążąca do zera, ekipy dwóch zespołów stanowiły chyba większość publiczności, sala pusta… A cytując Arka, „koncert jak dla 20-tysięcznej publiki”, i tak właśnie było. 5. kwietnia publiczność w Remoncie bardziej dopisała (AmetriA, Venflon i NOKO).

Coś większego

Nie powiem, gdy kupowałem bilet, znałem w zasadzie jeden album. A ten koncert nieco obrócił mój „gust” muzyczny. 6. kwietnia, w klubie, gdzie ponoć prąd donoszą w wiaderkach, w sławnej Progresji, supportowani przez Carnal, wystąpił szwedzki In Flames. I ja tam byłem. :) Oszczędzę nieco klawiaturę, już wspominałem o tym koncercie. :) Ale dalej nie znajduję słów, żeby w pełni oddać tamtą atmosferę…

W kolejny weekend nieco dalsza wycieczka, bo do Wrocławia. Na coś z nieco innej beczki. Na Asymmetry Festival zagościli chłopaki z 65daysofstatic i… just wow. Pierwszy raz byłem na post-rockowym koncercie, i wtedy jeszcze nie wiedziałem, że taka ilość energii może spłynąć ze sceny. No i te „kokpity myśliwców”, jak to nazywam te ich wielkie zestawy efektów gitarowych. :)

Z perspektywy czasu trochę szkoda, że z dwóch weekendów Assymetry byłem tylko na jednym dniu, bo ponoć reszta wykonawców prezentowała się na podobnym poziomie… Z drugiej strony, trzeba było o świcie wracać do stolicy, bo (znowu zmiana klimatu)…

19. kwietnia w Stodole (mrok, grzmoty etc) The Darkest Tour zagościł. Na pierwszy ogień poszedł Dead Shape Figure. Jak na pierwszy support całkiem ok, robili co mogli żeby nieco rozruszać ludzi, wokalista skakał po odsłuchach, raz nawet wpadł do nas za barierki. Ale dopiero Turisas zrobił to porządnie. Folk metal, choć może mało pasujący do tego gigu, jednak działa cuda pod tym względem. O pani akordeonistce nie wspominając. ;-) No ale przyszła w końcu pora na coś, co nazywam dark metalem. Moonspell wpadł i mnie zmiótł, ja chcę jeszcze! Zagrali nawet „Lunę”, tłum całkiem nieźle nadrabiał brak żeńskiego wokalu (może puszczali go „z taśmy”, ale nie było go słychać :) ). Dużo porządnego pier*****ęcia ;-), jeżeli ktoś ich zna to wie o czym piszę… zdecydowanie moar. A clue wieczoru w postaci Kredek? Dokładnie tak, jak się spodziewałem. Nie do końca na poważne podejście do ich występu, sporo efektów (tak, był(a?) cat (wo?)man z tarczówką, sypiącą iskry na Daniego), wielki „ktoś” w pelerynie (chodzą słuchy, że kierował nim Fernando z Moonspella), mhroczne pogadanki niewysokiego (hihi ;-) ) wokalisty, porządna, bardzo dobrze zrealizowana akustycznie muzyka. Szkoda tylko, że tak krótko i bez bisów. Mówcie o nich co chcecie, poszedłbym jeszcze raz.

Juwenalia

Na pierwszy ogień poszedł komplet Dżem, Myslovitz i T.Love (reszty nie widziałem). Nie ma jak pogo przy Dżemie, i to w piachu Stadionu Syrenki. Myslovitz po lutowym koncercie już mnie raczej nie zaskoczył, natomiast na T.Love było strasznie… skocznie. :) Pozytywnie. I zielono, jak w Irlandii.

Potem miały być Elektryczne Gitary przy Placu Narutowicza, ale pewien głośny wypadek przerwał koncert… Cóż, może jeszcze będzie okazja posłuchać gdzieś pana Kubę-chirurga.

Następnie chiiloutowa część juwenaliów m.in. z EastWest Rockers i Vavamuffin, również na Stadionie Syrenki.

Zaraz akademikiem Ustronalia, a najlepsze na koniec. Ursynalia w świetnym składzie, z których dobrze wspominam At the Lake i Żywiołaka, Lao Che też okazało się całkiem ciekawe. Nie dane było mi jednak zobaczyć Sensithiefa (którzy wywołali niezłe wrażenie na którychś Staśkach). I o ile na Metal Hammerze 4 lata wcześniej na Huntera nie zwróciłem zbytniej uwagi (głównie pamiętam… chwilę ciszy po śmierci śp. Docenta), tak tym razem zabawa była świetna, a już w ogóle genialnie było ostatniego dnia na występie nikogo innego jak Jelonka. Był to pierwszy i bynajmniej nie ostatni jego koncert, na którym byłem, i za każdym razem jest tak samo: mooooc. :) A, no i oryginały z Dick4Dick, to też było dobre.

Sesyjnie

W okolicach sesji, w ramach odstresowania, po pierwsze lubelska Noc Kultury, ze względu głównie na Qube, aczkolwiek Bremenn w połączeniu z fireshow, dał fajny i – mimo deszczu – niezły w odbiorze show.

Panzer Fest w Progresji to najpierw kilka mało wyróżniających się (poza 12-centymetrowymi ćwiekami basisty chyba Neithal, choć już dobrze nie pamiętam) metalowych składów, ale dopiero Made of Hate jakoś mnie rozruszało :) Niedawno stwierdziłem, że to w zasadzie copypasta Bodomów, ale nic to. Na koniec wyszła Anja, w lateksowym przyodziewku, powiedziała że dziś próbuje być konkurencją dla artystek z festiwalu w Opolu (jeśli chodzi o długość, a raczej krótkość, spódniczki), a następnie razem z resztą składu pokazała, na co ich – muzycznie – stać. Łezka w oku, jak poszedł „Czas komety”… :)

W klubie Neo odbył się pożegnalny koncert B.E.T.H. Smutno, kawał dobrej, bardzo emocjonalnej i dobrej technicznie muzyki. A ten występ, kiedy już znałem wszystkie kawałki na wylot, działał szczególnie mocno… Cały czas liczę, że Świstak zbierze się do kupy i reaktywują skład, i nie tylko ja na to czekam.

Wakacje

Najpierw długo nic, a we wrześniu z grubej rury.

God is an Astronaut. Pierwszym supportem (który strasznie wpadł mi w ucho) byli warszawscy Tides From Nebula. Kosmiczna muzyka. Nie raz od tamtej pory widziałem ich na żywo. Caspian… tak średnio. Złapałem pałkę rzuconą przez garowego (choć tutaj taka uwaga, na koniec cały ich skład, plus TFN, okładali bębny :P ). A główny bohater spektaklu spisał się w sam raz… Drugi mój post-rockowy koncert, który tak zaskoczył energią (bo w końcu to dużo lżejsza jego odmiana niż 65dos).

12.09. Na wieść o tym dniu pierwsze co pomyślałem to „fake, no wai”. A jednak. Blind Guardian nie dość że pierwszy raz w Polsce, to jeszcze za free. Sama wycieczka do Płocka, bo tam też odbywał się tenże koncert, zasługuje na dłuższy opis, ale ograniczę się do słowa „metalobus” (z Lubartowa) :) Tam też pojawił się Hunter, jak również Acid Drinkers. Kwasożłopów nie znałem wcześniej i tutaj jakoś nie przypadli mi do gustu. Za to pierwszy raz miałem okazję popogować w piasku na plaży (gdzie była ustawiona scena). BG znałem tylko pobieżnie, ale poza brakiem „Time What is Time” – super. :)

Na koniec wakacji Nowa Ewangelia Tour, czyli… najpierw upragniony występ Black River. :D Było tak, jak miało być. Dużo kopa, dużo łubudubu, wielki Orion i latające dready Taffa nad pogującym tłumkiem. Moar. Po nich dwa black metalowe składy, Hermh (dopiero niedawno dowiedziałem się, że to niby symphonic – w Graffiti nie było tego w ogóle słychać) oraz Azarath. Postałem, popatrzyłem, nie moja bajka. I w końcu Dar Pomorza, który zgniótł już na początku występu, a potem na dokładkę przysmażył ogniem. W środku setu znalazło się „Decade of Therion”, bardziej znane niektórym jako Kaka Demona ;) które jeszcze miałem siłę śpiewać, potem już tylko stałem możliwie bez ruchu. Następnego dnia pierwszy raz po koncercie byłem tak nieżywy.

Drugi sem

Na początek jeszcze jedno spotkanie z Ametrią, w Lublinie Qube.

TFN w Progresji popisał się jak zwykle, fajnym odkryciem został też Obscure Sphinx, za to przez problemy na scenie bardzo słabo wypadła Archangelica. In the Twilight całkiem ok, chociaż moim zdaniem mocno popowy wokal psuł całość.

Kolejny raz z Jelonkiem, supportowanym przez Carnala i Soulburnersów. Dopiero tam zauważyłem, że Art z Black River też ma inny zespół (który zresztą tak sobie mi podszedł). Tym razem jakoś lepiej bawiłem się przy Carnalu (o którym w ogóle myślałem, że będzie clue wieczoru, tak to wyglądało na plakacie). Jelonek… wiadomo. :D

7. listopada, Hellwood Tour zawitał do Stodoły. Na wstępie, kompletnie z innej (względem reszty line upu) bajki Opaleni, wspomagani przez ww. skrzypaczka (grającego m.in. na takim wynalazku). Jako drudzy, Blindead, moje pierwsze zetknięcie z nimi. Po pozytywnych doświadczeniach z post rockiem byłem ciekaw jak wypadnie jego „metalowa wersja”, sludge (chyba mogę to tak porównać?). I cóż, specyficznie. Wśród całego tego tłumu, który przyszedł zobaczyć wiadomo kogo, też jakoś mało zrozumienia dla nich. Potem posłuchałem ich albumów i… ale to później. Ostatni support, Rootwater, też pierwszy raz na żywo i jednak nie tak osom, jak się spodziewałem. Ale chętnie zobaczę jeszcze raz, jak będzie okazja. No i… długa, długa przerwa techniczna. Kilka drzew (tak, drzew, niekompletnych wprawdzie) wprowadzonych na scenę, generalnie scenografia, bo… Hunter nagrywał DVD. Ma wyjść ok. połowy tego roku. Ciekaw bardzo jestem jak wypadło, can’t wait. Na wstępie przez tłum przeszło kilka postaci z pochodniami, pirotechnika była, była zabawa.

pg.lost w CBA, byłem raczej dla TFN, ale Lości też pokazali sporo klimatycznego materiału, o wiele spokojniejszego. Samo miejsce też dla mnie ciekawe. „Ten Basen Artystyczny to… na serio basen”.

Podróży po postrockowych krainach ciąg dalszy, tym razem w ciemno. Maybeshewill, wspierani przez And So I Watch You From Afar, obie kapele mocno energetyczne, mocno eksperymentujące i mocno bez wokalu. :] (no ok, support niby go używał, ale nie w sposób, do którego jesteśmy przyzwyczajeni). Maybeshewill używają za to dialogów z filmów jako wstawek, mi najbardziej w ucho wbija się Not for Want of Trying.

Weekendowy wypad do Lublina połączony z odwiedzeniem Stasia 2009. Nie pamiętam niczego ciekawego z całego wieczoru…

1. grudnia, tym razem większy koncert, konkretnie Faith Divides Us – Death Unites Us Tour. Carnala znałem już dobrze, Samaela za to w ogóle, a wypadł najlepiej z całej trójki. Bo Paradajsów całkiem lubię, ale ich zachowanie na scenie lekko odrzuca (podobno „tak już mają”). Przez to po wyjściu ze Stodoły miałem spory niedosyt. Ale Erased śpiewadarło się fajnie. :)

A na zakończenie tej przydługiej listy, dwa koncerty Blindead w ramach ich trasy po kraju. Pierwszy w No Mercy. Sands of Sedna jako pierwsi, ale jak dla mnie najlepszy support tego dnia. Może przez to, że to taki prawie TFN z wokalem, i jeden z gitarzystów ten sam. :] Na dwóch następnych się wynudziłem, ale potem występ gwiazdy mogę śmiało zaliczyć do najlepszych w moim życiu. Jak to już blipnąłem, koncert-delirium. Na drugim, w Graffiti, już nie było aż tak fajnie, ale to przez ludzi na widowni. No gdzież pogo do takiej muzyki… Jakkolwiek, nieudany nie był na pewno.

Zabrakło

…chyba przede wszystkim Knock Out Festu. Bo… zapomniałem o nim. O.o (od tamtej pory wrzucam wszystko, co interesujące, do „Maybe” na lansfmie). Zabrakło Hunter Festa, ale w takim kształcie, jaki się zapowiadał, a nie takim, jaki ostatecznie przyjął. I w końcu zabrakło któregoś z n dużych festów odbywających się w okolicy. Może w końcu w tym roku… A, no i Woodstocku…

W tym roku kilka perełek już się szykuje, jedna już nawet była, największa to – jak na razie – oczywiście Sonia (sesese), resztę chyba wiadomo gdzie szukać… ;)

PS: Początkowo miała to być zwykła seria notek, ale stwierdziłem, że byłby to overkill w stosunku do istniejących wpisów. Może w przyszłości przyjmie to formę kategorii w jakimś miniblogu. Zobaczy się.

31.07. Wyjazd

A przed wyjazdem się pakowanie, walka ze świeżo zakupionym iPlusem Simdata (koniec końców: nie chciał wspólpracować. Nie to nie). To jedną ręką, a drugą na szybko ściąganie materiałów o Pieninach. W końcu wypadałoby wiedzieć najpierw gdzie się idzie. Nie muszę chyba pisać, że to wszystko w nocy? 1,5h spania wystarczy przecież każdemu.

Planowany wyjazd o 8. Wyjechaliśmy ok. 9:10. To naprawdę dobry wynik :) Myk myk przez Kraśnik, zostawiamy chomiki u ciotki (tu jeden z dwójki, Puszon) i ciśniemy dalej przez Annopol i Zawichost. Tutaj przesiadka, też chcę trochę poprowadzić. Sandomierz buduje sobie obwodnicę i jest koło 11, więc kawałek drogi w korku. Połaniec, bzium bzium i pierwszy pod-cel podróży – Pacanów. Tak, ten gdzie kozy kują i gdzie pewien Koziołek zmierzał. Merczandajzing może nie na całego, ale przeoczyć nie sposób.

Kierujemy się w kierunku Tarnowa, za Szczucinem nie zdzierżyłem i uciąłem sobie drzemkę. Nie, tutaj już nie za kółkiem. ;-) Przejeżdżamy przez Dąbrowę Tarnowską, budzę się na chwile za Tarnowem, i kolejna pobudka już na dobre. Bo czemu by nie pooglądać widoczków na J. Rożnowskie, z krętej wstęgi drogi? Jezioro znika z oczu, wjeżdżamy do Nowego Sącza. W nim genialne oznakowanie i/lub faile żywego GPSa w postaci mnie, przez które mimo woli zwiedzamy kawałek miasta, w tym jakieś osiedle. Udaje się znaleźć wylotówkę na Stary Sącz, tam już bez problemu droga nr 969 do samego celu. Znowu siadłem sobie za kółko, klaustrofobiczny mostek przez Dunajec, popisałem się wyprzedzaniem na trzeciego :/, oglądam sobie mniejsze i większe kładki na wspomnianej rzece i osiągamy cel, czyli Krościenko nad Dunajcem.

Szybkie rozpakowanie, zapoznanie się z miejscówką. Warunki cud miód, prawie-świeżo postawiona chatka, podczas gdy dookoła pełno starych, i skrajnie wąskich, za to długich i sięgających chodnika. Wieczorny spacer coby się zapoznać z miasteczkiem i znaleźć start szlaku ;) Po drodze jest dość wąski most z 1934 roku, który w niedługim czasie będzie rozbudowany o drugie przęsło, i to w takim samym, przedwojennym stylu.Widzimy miejscowego kota, jakiś taki ufny podejrzanie się wydawał, ale z powodu pory późnej na focie z bliska rozmazał się wielce. W drodze powrotnej usłyszałem „dzień dobry” od małej dziewczynki, która ledwo co zsiadła z rowerka. :) Tak to minął dzień pierwszy.

1.08. Trzy Korony

Pierwszym etapem było samo dojście do szlaku. Wspomniany wcześniej mostek, dość ruchliwa ulica Jagiellońska (trasa do Nowego Targu), w końcu odbicie w lewo i równocześnie pod górę, brukowaną uliczką Trzech Koron. Tu ma swój początek szlak żółty (i jednocześnie kontynuowany jest zielony). Mijamy domki i zaparkowane samochody (stromo, więc z kamieniami pod kołami) i docieramy na pierwszy punkt widokowy.

Pierwsza panorama Krościenka i ruszamy dalej, wchodząc w las i jednocześnie na kamienisty szlak. Krzyż po lewej, z dziękczynną sentencją, wyjście na polankę.

Znów panorama miasteczka i leżącego po drugiej stronie rzeki Beskidu Sądeckiego. Kawałek dalej kolejna polanka, łudząco podobna. Tutaj postój. Blisko już do granicy Pienińskiego Parku Narodowego, gdzie jest wiata, kilka ławeczek oraz rozwidlenie szlaków żółtego (do Sromowiec Wyżnych i niebieskiego) i zielonego (na Sokolicę). Po kolejnych kilkunastu minutach mijamy połączenie szlaków (z niebieskim) oraz siedzącą obok babcię sprzedającą wodę, maślankę i oscypki. Postój przy „ukorytkowanym” strumyczku, niebieskie oznaczenia nas opuszczają (odbijają w stronę Góry Zamkowej – tędy będziemy wracać), zostają tylko żółte, ale nie na długo.

Blisko jest już skrzyżowanie szlaków na Przełęczy Szopka („Chwała Bogu”, 779m n.p.m. – tablica): dalej na południe żółtym – Sromowce Wyżne; w prawo niebieskim – zachodnia część Pienin i w końcu Czorsztyn; niebieskim w lewo – cel naszego podejścia.

Kilka kroków dalej można podziwiać piękny widoczek na południe. Po niecałej godzinie (tempo odbiegało od tego zaznaczonego na szlaku, ale takie uroki iścia z całą rodzinką ;) ) dochodzimy do miejsca przypominającego widownię w amfiteatrze – skierowaną w stronę kiosku vel punkt poboru opłat za wejście. Trzy Korony (982m n.p.m.). „Zamek Pieniny – 1/2 godziny, Przełęcz Szopka – 1/2 godziny”. Powinno być jeszcze „Punkt widokowy Okrąglica – 20 minut czekania w kolejce”. Bo szlak do punktu widokowego był w postaci metalowej kładki o dość wątłej (~1,5m?) szerokości, za to „dwujezdniowej” ;) Widok w stronę Sromowców i Dunajca niesamowity.

Po tej stronie wzniesienie jest nieporównywalnie bardziej strome. Z samej platformy widokowej na szczycie trudno zejść. Konkretniej: trudno się oderwać od patrzenia dookoła (w moim przypadku: przez obiektyw). Na południe wsie, rzeka, Słowacja. Wschód, zachód: granie, skalne ściany masywu. Na północ – niestety – powrót, drugą stroną kładki.

Idziem na Zamkową Górę. Pierwsza myśl to raczej „to ten zamek?”. Niewiele z niego zostało, najpierw rzuca się w oczy ledwie resztka murów, potem zauważa się „większą resztkę”, ale niedostępną dla „zwykłych turystów”. Tam się nie zapuszczaliśmy. Jest też grota z figurą św. Kingi, która to w XIII w. schroniła się w tymże zamku przed najazdem Tatarów.

Reszta wyprawy już pod znakiem schodzenia w dół, nic też ciekawego nie było.

2.08. Nicnierobienie

Niedziela przebiegła leniwie. Rano (takie „moje” rano) kościół (piękny kościół). Później czytanie, spanie, czytanie, nicnierobienie, takie tam. Dopiero wieczorem udało się zrobić coś konstruktywnego, tj. zaplanować resztę tygodnia. Niewiele z tych planów wyszło w związku z deszczem, ale to dopiero od wtorku.

3.08. Zalew Czorsztyński

…i przyległości. Z Krościenka do Czorsztyna wybraliśmy się już samochodem. Przed samym znakiem „zakaz ruchu” miejsca na parkingu brak, wjeżdżamy na płatny nieco wyżej. Mijamy stragany i wchodzimy na szlak (i to Szlak Gotycki) wiodący do Zamku Czorsztyn. Dokładniej: tego, co z niego zostało. To co się dało, zostało jako-tako udostępnione zwiedzającym.

Z niektórych okien rozpościera się widok na zalew, z innych na Pieniny Spiskie. Widać też drugi zamek, o którym dalej.

Tutaj następuje spacer na brzeg zalewu, po czym oczekiwanie i w końcu płynięcie gondolą pod plażę na niedzickim brzegu. Na plaży słońce praży i mnie przyprażyło nieco, aż się do przylepiłem do… trawy, bo na piasku tłum jak nad Bałtykiem. Po krótkim opalaniu – tak, właśnie tak, nawet ja czasem to robię, choć w większości przypadków… przypadkiem, tudzież przy okazji – wycieczki część dalsza.

Zamek Dunajec to zupełnie co innego. Jest zachowany w o niebo lepszym stanie, sporo pomieszczeń jest ładnie zagospodarowanych, część elewacji jest odnowiona. Co nie znaczy, że jest jakąś lepszą atrakcją: zwiedzić należy oba :)

Jednym z ciekawszych imho ekspozycji jest pomieszczenie wypełnione rózniastymi trofeami myśliwskimi. Ryś wyglądał groźnie. Podobnie sala tortur. Obejrzeliśmy też wozownię z mobilami, którymi po okolicy wozili się mości panowie na przestrzeni dziejów. Powrót do Czorsztyna również gondolą.

4.08. Sokolica

Drugi „górowy” objective wyjazdu. Szlak zielony do końca Krościenka, ciągnący się najpierw ulicą, potem raczej dróżką, wzdłuż Dunajca, aż w końcu odbija w prawo i górę. I to dość stromo. W porównaniu do soboty, bardziej męczące podejście. Na małej polance można się odwrócić i zobaczyć po pierwsze wzgórza Beskidu Sądeckiego, po drugie zabudowania Szczawnicy.

Ścieżka biegnie przez chwilę wzdłuż strumyczka, a następnie w lewo robi się całkiem stroma. Potem spokojniejszy kawałek. Mijamy coś w rodzaju fortyfikacji, raz dwa pięć i doczołgujemy się do ostatniego podejścia na szczyt. Po drodze znalazłem jeszcze ścieżkę na mniej oficjalny punkt widokowy. Ww. ostatni fragment ma już barierki, jest dużo bardziej kamienisty. Tutaj też mamy punkt opłatowy. „Sokolica – 747m n.p.m.”.

Punkt widokowy ma postać długiej skalnej ściany z barierką. Taka balustrada na balkonie, tylko troszki nierówna. ;) Południowa ściana Sokolicy pod nim jest niemal pionowa, a mimo to nawet na szczycie rośnie sosna, ta sławna z wiki co to jej każdy zdjęcie robi. Prawie 0,5km w dół płynie Dunajec, widać malutkie łódeczki, ciągnący się trakt rowerowy, lasy po Słowackiej stronie… Ciężko wzrok oderwać.

Schodząc odłączam się od reszty, postanowiłem jednak przejść przez pozostałe wzniesienia na niebieskim szlaku. Pierwszy: Czertezik (772m) z bardzo fajnym wejściem i znowu „balkonikiem”, potem 2m wyższy Czerteż i w końcu Burzana (724m). Niebieskim szlakiem do żółtego i „babci od oscypków”, potem chwila znanym już traktem i odbicie w prawo w nie-szlakową ścieżkę (najpierw ją przeoczyłem, trzeba się było wracać), czyli skrót do Krościenka. Niby cośtam wydeptane, na przełaj przez pola… Udało mi się tylko raz wpaść w błoto. Wyjście obok terenu szkoły i już ulicą do kwatery. Tyle na dzisiaj.

5.08. W górę strumienia

Pochmurny dzień nie zachęcał do niczego, szkoda by było jednak marnować go w całości. Po południu wybyłem dla odmiany na wschód, w stronę Beskidu. Popisując się znajomością posługiwania się mapą najpierw polazłem do ujęcia wody w ogóle mającego się do czerwonego szlaku (na którym myślałem że jestem) nijak. Minąłem je, idąc chwilę „pod prąd”. Konsultacja z mapą (z błędnie założoną pozycją). „Pod górę ledwie 20m, jakoś się przedrę”. Wspiąłem się przez jakieś krzuny i pachruścia moze z 10m i dałem sobie spokój. Wróciłem do cywilizacji, poszedłem jeszcze dalej od szlaku… W końcu pomyślałem, ustaliłem gdzie ja w ogóle jestem, spacerek ulicą, 10 minut, jest szlak. Idu idu, znowu strumyk, znowu żadnych oznaczeń. No nic, idę mimo to. Mimo, że w niektórych miejscach nie da się inaczej niż przez wodę (głębszą, płytszą…).

„Nie, rezygnuję, tam trzeba było pójść w lewo…”. Wpadłem w rzeczkę, szybkie suszenie, znowu trafiłem na czerwone oznaczenia.

Po drodze była polanka z masztem gsm:

Daleko nie zaszedłem, zaczynało się ściemniać, nie doszedłem nawet do granicy Parku Narodowego (no chyba ze nie była nijak zaznaczona…). Przy powrocie przydała się peleryna („wygląda jak worek na śmieci”…), bo cośtam podeszczyło z chmur. Średnio udana wycieczka, ale lepsza taka niż żadna.

6.08. Coś jak niedziela…

Drugi dzień nicnierobienia w związku z pogodą. Ciężko tu coś sensownego naskrobać.

7.08. Szczawnica

O wiele bardziej „tourists-oriented” miasteczko. Zerowy punkt programu: znaleźć miejsce parkingowe… Pierwszy to wjazd kolejką linową na Palenicę. Przyjemne urządzenie.Na szczycie fotograf, „uśmiech proszę”, równolegle z nami bezprzewodowo lecą fotki, 8zł i już w fizycznej formie można włożyć do plecaka. Fajny bajer, tylko drogi…

Dalej zjazd wózkiem, trampolina, taka z linkami (jak to się zwie?), różne takie zabawowo-lunaparkowe wynalazki… Krótkie podejście i jesteśmy na Szafranówce niebieskim szlaku, wijącym się przez całe Pieniny.

Tutaj to jednocześnie granica ze Słowacją. Zejście, polanka, zejście, zbieg… Wiedziałem, że omijając drzewko z trawiastej strony to się źle skończy… Na szczęście tylko uwalonymi spodniami i butem. Dalej wcześniej wspomnianym traktem pieszo-rowerowym, mostek pod również wspomnianą kolejką.

Posiedzieliśmy też trochę w parku, w końcu Szczawnica to miejscowość uzdrowiskowa, może coś nam uleczy. Swoją drogą całkiem ładny był.

8.08 Powrót

Kuniec, szybkie pakowanie i jazda z powrotem.

PI*oko ta sama droga, z tą różnicą, że zobaczyliśmy Tarnów od środka, jadąc przez prawie-samo centrum, a dojechaliśmy do niego spokojniejszą, niż serpentynki nad jeziorem, drogą…

To by było na tyle. Jak widać, zdjęcia nie grzeszą jakością czy w ogóle perfekcjonizmem, bo i nie o to chodzi. Są raczej „relacyjne”. Panoramy też składane bez pikselowej dokładności ;) liczę jednak, że komuś się całość spodoba.

Zarówno akademik i stancja mają swoje plusy i minusy (ot, odkrycie). Stancja to dobre warunki za mniej dobrą cenę, w losowej lokalizacji, z losowym sąsiedztwem itd. Była to opcja nr 1, z zabezpieczeniem w postaci akademika. Z pewnych względów opcja nie dość, że nie wypaliła, to DS został „primary objective”. Za „DSem” przemawiają oczywiście koszty, szerokie grono współstudentów na miejscu, dodatkowo takie ficzery jak dostęp do zasobów sieci akademickiej. Z tą drugą zaletą wiąże się oczywiście mnóstwo nowych znajomości, szeroko pojmowane życie towarzyskie, w razie potrzeby: szybka pomoc, czy to w postaci pożyczonej książki czy szklanki mąki. ;) Minusem miał być niby całodobowy hałas, imprezowy i nie tylko, w związku brak warunków do nauki i prywatności.

Jak wyszło w rzeczywistości? O tym dalej.

Przeprowadzka

O samych przygotowaniach (w moim stylu – pakowanie w ostatniej chwili, dosłownie) i drodze nie ma chyba sensu pisać, natomiast samo zakwaterowanie sprawiło drobny problem. Dojeżdżamy na miejsce, „prosimy do rejestracji”, zarejestrowałem się i… nie ma klucza do mojego pokoju. Mieszkający tam już od pierwszego zimowego semestru współlokator nie wrócił jeszcze z ferii (co jest oczywiście zrozumiałe, 4 dni jeszcze były), a zapasowego nie ma. Czekania chyba z godzinę, zamek wymieniony, można wchodzić. Uf.

Pierwsze wrażenie

Uf? Uf nastąpiło dopiero po posprzątaniu. ;) Jakiś bardzo kurzogenny pokój. Za to spory, przynajmniej porównując do innych, w których byłem. Poza tym standard, 3 łóżka i tyleż biurek (jak wszędzie w Ustro), kilka regałów, widok na ulicę, równy widokowi na wschód (co rano solar beam przez okno). Poza tym cisza i spokój, w związku z wyżej wspomnianymi feriami.

Warunki

Po tych dwóch miesiącach mogę już spokojnie stwierdzić, że jak na akademik, warunki są całkiem przyzwoite. Nie byłem jeszcze we wszystkich akademikach polibudy, ale Ustro pod tym względem podobno plasuje się gdzieś pośrodku albo nawet nieco wyżej. Miał być hałas 24/7? Nic z tych rzeczy, na nic takiego nie narzekam. Może po prostu dobrze trafiłem z pokojem. Prysznice 4 poziomy niżej mogą być uciążliwe, ale nie ma żadnych historii w rodzaju prusaków czy innych syfów, jest całkiem czysto. Rowerownia (niestety zapchana do granic możliwości a nawet bardziej, rowery wylały się na okoliczne korytarze), gralnia (też ciężko z miejscem, ale powolutku coś zaczynam tam kręcić), dwa boiska, salka rekreacyjna i siłownia.

Minusem tego konkretnego akademika jest odległość od Centrum, a więc i samej PW. Od wyjścia z pokoju do dotarcia na wydział mija ok 45 minut (w szczycie w zasadzie tyle samo, nie mam po drodze bardzo korkogennych miejsc). To może dokuczać, jednak odkąd noszę ze sobą 1GB muzyki niemal-gdziekolwiek-bym-się-nie-ruszał – jest ok. Czytania w autobusie jeszcze nie praktykowałem, mam zamiar zacząć. Aha, w związku z remontem trasy tramwajowej na Woli kilka ich linii przestało dojeżdżać w te okolice i ma zmienione trasy, zmieniono też m.in. jedną trasę autobusową w taki sposób, że… paradoksalnie mam jeszcze większy wybór jak się dostać do Śródmieścia. Nawet zaczynający się niebawem remont na Placu Bankowym nie powinien nic zepsuć w tej kwestii. Najprawdopodobniej dopiero rozkopanie Świętokrzyskiej pod budowę II linii metra może coś w tym przypadku popsuć, ale na to jeszcze poczekamy. A może zdążę uniezależnić się od zbiorkomu i w pełni przesiądę się na rower?

Miało być

? Było:

To pierwszy ich kawałek, jaki usłyszałem, jeszcze jakoś w gimnazjum, i uznałem za „wiele za ciężki, choć ciekawy”. Do Flamesów wróciłem może z rok temu, od kilku miesięcy Only For The Weak, tak niesamowicie energetyczny (co widać na nagraniach wyżej), skoczny, nie biorący jeńców pod względem wykańczania fanów pod sceną… Usłyszeć na żywo i być w tym skaczącym (a przez chwilę na nim – tak, mój pierwszy crowd surfing!) tłumie – przepiękne uczucie. :)

Powstrzymuję się od napisania większej relacji, bo leciałyby same superlatywy, a czasem ciężko się coś takiego czyta… Po pełniejsze opisy zapraszam nigdzie indziej, tylko do Lans.fm: In Flames, Progresja 2009. Zainteresowanym polecam, są niezłe.

Setlista prezentowała się następująco:

I nawet na fotkę na Rockmetal się załapałem:

Oba zdjęcia pochodzą z serwisu Rockmetal, do nich należą wszelkie prawa autorskie etc. Reszta zdjęć. Pozdrawiam pana fotografa. :)

Od barierki odkleiłem się właśnie na Only For The Weak, czyli po dobrej 1,5 godziny, co odczuwam do dzisiaj, ale warto było :)

Dla żądnych więcej: Shoutbox eventu na Last.fm. Pewnie pojawią się jeszcze jakieś foty, linki do nagrań na youtube już są.

PS: długo zbieram się do napisania czegoś konkretnego, ale w święta coś tu wpadnie: o przenosinach do Wawy, akademiku, studiach na Elce i pierwszym kolosie (i póki co jedynym, hihi). Jak będzie dużo tekstu, to na części podzielę.

…choć może nie do końca, bo udało się w końcu nadgryźć Pythona, a przez święta będę próbował coś sensownego w nim wyrzeźbić.

Ze studiowych spraw: dostałem przydział do akademika, do przepowiedzianych już wcześniej Ustroni. Generalnie dobrze, bo jest już pewne miejsce coby mieć gdzie mieszkać. Czy pozostanie miejscem studiowania, tudzież nauki, do końca semestru to się jeszcze okaże, bo jedna ciekawa oferta stancjowa jest na horyzoncie, ale przynajmniej początek sema pomieszkam na warszawskiej Woli razem ze współlutowcami i nie tylko. A start już za 2 miesiące…

Dzisiaj krótko bo krótko, nie ma sensu się zbytnio rozwlekać z wazzup’owymi sprawami. Wesołych Świąt wszystkim, którym chciało się to przeczytać, i całej reszcie zresztą też. :) Oby przyszły rok był jeszcze lepszy.

W tych dniach, kiedy większość tzw. rówieśników, którzy mają ten zaszczyt dostąpić studenckiego życia, aktualnie powoli, pomału godzą się z wizją nieodległej immatrykulacji (świetne słowo), wzięcia w ręce swe indeks i wesołego lernen… kiedy ci co bardziej ruchomi zaczynają przenosić swoje szpargały z dotychczasowego miejsca zamieszkania do tego, gdzie rzuciła ich uczelniana rekrutacja… etc. etc., ja – tak, raz jeszcze się pochwalę – jestem gdzieś w 4/5 tego magicznego okresu, tych najdłuższych wakacji życia.

Coby nie było za fajnie, większość dnia aktualnie spędzam w robocie. Niby nie w kopalni, na kasie w Tesco czy innych ulotkach też nie robię, ale siedzenie przy kompie zakontraktowane i zaumowione zwykłemu siedzeniu przy kompie nierówne.

Aura nie sprzyja rowerowaniu, Lublin tonie w deszczu od dobrych kilku dni, nabijam więc expa w powożeniu czterema kółkami. To już 13 miechów minęło od egzaminu… Naukę jazdy zaczyna się już z plastikiem uprawniającym w ręku, nie na kursie. Święta racja, nawet oczywistość jak na dzisiejsze realia. Choć niektórzy są w tej nauce wyjątkowo oporni.

Koniec części autobiograficznej, przejdę do rekrutacji. Rekrutacji na PW oczywiście.

W dzień po napisaniu notki o przyjęciu, a dokładniej: 3 godziny później wyruszyliśmy do stolycy, coby chęć studiowania na tejże uczelni potwierdzić. Na miejscu czekał na nas cały rządek stoisk (tych samych, co na dniach otwartych), jeden wydział – jedno stoisko (z drobnymi wyjątkami, dokładniej powiem). Do Elki kolejka najdłuższa, być może wtorek to jakiś szczególny dzień dla informatyków, że wyruszają poza firewall załatwiać takie sprawy. Oddzielna kolejeczka do kserowania i autoryzowania dowodów, wszystko fajnie, ładnie i względnie wprawnie. Podaż ludności na mój wydział poskutkowała dostawieniem dodatkowego stoiska, „informatyka na lewo, makrokierunek na prawo”. Złożyć podpis, odpowiedzieć na pytanie („Czy chcesz dalej uczestniczyć w konkursie świadectw?” [y/n] – „gdyby pojawiły się wolne miejsca na kierunkach o wyższej preferencji, czy chcesz być przeniesiony czy u nas Ci pasuje?”). Pięknie.

Stoiska Fizyki, EE i Elki

Niecały miesiąc spokoju, trzeba było pofatygować się znowu na uczelnię, tym razem do mniejszego niż Aula Główna pomieszczenia, tj. Samorządu Studenckiego, celem złożenia wniosku o przydzielenie miejsca w DS, inaczej akademiku. Z akademikiem niezła sprawa: PW posiada akademik „Akademik”, od którego to nazwy taki przybytek, tj. budynek przeznaczony na przechowywanie braci studenckiej, wziął w ogóle nazwę. Innymi słowy: protoplasta i pierwowzór polskiego akademika. Akademik-akademik, akademik.

„DS” łatwiej powiedzieć. Z przydzielaniem miejsc w DSach oraz z informowaniem o tym nie było już tak różowo, jak z poprzednimi levelami tejże gry. Ogólnie kwaterunkiem zajmuje się serwis o nazwie Kwaterunek. Tam każdy PW-student posiada swoje konto, tam jest informowany o swoim przydziale i pobocznych sprawach. Dnia 21. sierpnia rezultaty przydzielania miejsc powinny być już znane, w praktyce jeszcze we wrześniu się coś zmieniało. Burdello bum bum, Samorząd miał problem z wyrobieniem się z wnioskami, których było rekordowo dużo, cośtam jeszcze się nałożyło i się nabałaganiło. Dodam, że 31. sierpnia był deadline wniesienia przedpłaty, ponadto ci, którzy dostali przydział, mieli dostać pocztą informację o tym. Papierek taki dostała tylko część, bo okazało się, że praktyka taka nie dotyczy wszystkich wydziałów. Pocztą mieliśmy też dostać info o potwierdzeniu dostarczenia świadectwa i w ogóle że będziemy studiować – widocznie moja przesyłka zaginęła po drodze.

Przydziału nie dostałem, nie tracąc nadziei, zadzwoniłem (nie wiem jednak zbytnio gdzie dokładnie ;) ) na PW, po czym dowiedziałem się, że lutowcy mają przydział i info o nim w grudniu, a nie razem z resztą. I że chyba w ogóle powinni złożyć wnioski później, koło października. Ten grudzień potwierdziłem w terminarzu kwaterunku, o składaniu wniosków nigdzie informacji nie widziałem i nie znalazłem.

Koniec końców, na miejsce w DS przyjdzie mi czekać do grudnia, miejmy nadzieję że coś będzie, bo podobno stan na początek października wskazywał 100% obłożenie miejsc.

Jeszcze jedną kwestią są badania lekarskie. W zasadzie PW podaje listę dedykowanych przychodni (w Wa-wie i okolicach), gdzie takie badania się robi, jednak generalnie można je zrobić w dowolnej przychodni medycyny pracy, także pewnie zaoszczędzę na bilecie i zrobię je na miejscu.

Początek roku akademickiego zbliża się wielkimi krokami, PW startuje 1 października, takie SGH w ogóle już go rozpoczęło (nie żebym tu o kimś wspominał…), a ww. lutowcy byczą się w najlepsze. :)

Od dłuższego czasu pracuję nad serwisem Centrum Paliw i w piątek udało się go otworzyć na świat. :) Samo programistyczne wykonanie oczywiście (oczywiście?) w znanym wszystkim kwartecie PHP+JS+HTML+CSS, przeze mnie, wyłączając grafikę, natomiast serwis należy do firmy Laboratorium Internetowe (w tej chwili jeszcze tylko zaślepka zamiast strony firmowej).

Najchętniej umieściłbym gdzieś na niej znaczek beta, bo i poprawek do niej będzie sporo.

A, jakby komuś nie chciało się zaglądać na tąże stronę, w skrócie: serwis zajmuje się gromadzeniem i oczywiście prezentowaniem cen paliw na stacjach w całej Polsce, za czynny udział w życiu serwisu przewidziane są nagrody. Jeżeli to kogoś zachęca, po więcej zapraszam oczywiście tam.

W kwestiach blogowych: kodowanie przez większość dnia dość skutecznie utrudnia mi pisanie notek, ale nie ma obawy, że z tego zrezygnuję. W draftach siedzi kilka wpisów, na różnym poziomie wykończenia, oczekujące na pokazanie się światu. Niestety, wakacyjne TODO trochę leży i domaga się zauważenia (poza pierwszym i przedostatnim punktem), na treningu też mnie jeszcze nie było… (jak już napisałem, pracuję właściwie cały dzień), ale to nic. Co się odwlecze… :)

Aha, muszę się tym pochwalić: jeden z najbardziej geekowych (a może i nie „jeden z”) prezentów jakie dostałem: :)
Prosto z Londynu, prosto od Kasi :)